Κραυγές(ωδή στην μοναξιά του Έλληνα)

Σου γράφω τούτο το ποιήμα για να ξυπνήσεις

Πρέπει να υπάρξεις, να ζήσεις και να αγαπήσεις

Να ζήσεις σαν άνθρωπος και όχι σαν σκιά

Κραυγάζω ότι δεν έχεις αίμα

Στο ήπιαν όλοι βρυκόλακες Χετταίοι

Τα παιδιά σου μεγάλωσαν δίχως να χρωστάν πολλά

Τα ξεπούλησες όλα  Πατρίδα μου γλυκιά για μερικά δάνεια ψηλά

Και μετά μου λές δεν πειράζει θα έρθει ξανά η αλλαγή

Ψάχνω να σε βρώ στις πλατείες, στους δρόμους, στα λιμάνια

Δεν βρίσκω καμία φωνή, μερικές  άλαλες κραυγές

Κλέφτες, φταίχτες και μούντζες στο περιστήλιο

Ξανά παιρνώ κάτω απο το παράθυρο σου

σου λέω μην με ξεχνάς και εγώ παιδί σου είμαι

που αγωνίζεται με σπίθα και φωτιά

Που έχει πόνο στην καρδιά,

με όραμα και ελπίδα για την λευτεριά

Οι μασόνοι μας κυβερνούν τόσο απλά ,

διαιρούν τα πάντα απο τις πολιτικές μέχρι τους κλάδους

Μέχρι πότε τελικά θα υπομένουμε ξανά τούτη την σκλαβία;

ΥΓ

Ένα μικρό ποιήμα απο την ανέκδοτη  ποιητική συλλογή

Κουφάρι στο υπόνομο της Ευρώπης

ΥΓ1

Ευχαριστώ τον Γιάννη Μαρκόπουλο που μου έδωσε την έμπνευση με το έργο του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s