Μοναχικός Δεκέμβρης(θεραπεία ενάντια στην κατάθλιψη)

H πορεία αν δεν είναι σταθερή δεν σε βγάζει πουθενά

Κανένα πλοίο χωρίς πυξίδα δεν ξεκινά

Όλα μοιάζουν υπέροχα αλλά ειναι τόσο μόνα

Δεν έχεις κάποιο πρόσωπο για να το μοιραστείς

Σκιές χάνονται σε τούτη την πόλη

Ειναι άδεια τα μαγαζιά

Πεζόδρομοι χωρίς αρχή μέση αλλά με έντονο φινάλε

Άνθρωποι και στολίδια γίνονται ένα

Όλα έχουν χρήση για ένα συγκρεκριμένο διάστημα

και μετά τι;

Μοναξιά λύπη και επιβίωση

Σε μια εποχή τόσο ξενέρωτη το να γράφεις ποίηματα

το να αγγίζεις τον άλλον αληθινά χωρίς άγχη και προβλήματα

Να μιλάς μαζί του να χαμογελάς χαζά δίχως ουσία

Ειναι σημάδι υγείας, διότι πολύ απλά δεν σε θέλουν υγιή

Σε θέλουν προβληματισμένο στους δρόμους να σκύβεις και να παραμιλάς…

Καλήμερα να λές ορθά κοφτά

Ο νέος άνθρωπος κρίνεται και δεν χαίρεται

Ποντάρει στην αποτυχία του άλλου

Πλέον ζούμε στο τώρα αυτό που έχουμε και με αυτό θα πορευτούμε

Για αυτό κάψε την μοναξιά τούτο τον Δεκέμβρη

Τα πλαστικά στολίδια δεν φέρνουν την ευτυχία

Μέθυσε και γέλα με το τίποτα αυτή ειναι η θεραπεία

Advertisements

Περί Δεκέμβρη ο λόγος

Ο δεκέμβρης ειναι απο τους πιο περίεργους μήνες του χρόνου, ο τελευταίος μήνας που βγαίνει όλο το άγχος και όλη η πίεση, επίσης ο μήνας των εορτών και των αγορών.

Ο μήνας που ο κόσμος σκέφτεται τι έχει κάνει στην ζωή του τους προηγούμενους μήνες της ζωής του, αναπωλεί περιστασεις, σκέφτεται πως περνούσε το περασμένο χρόνο τις ίδιες μέρες, ο κόσμος λέει ένα χλωμό χρόνια πολλά και σκέφτετα τα άτομα που αγαπά και κάνει παρέα.

Περίεργος μήνα χειμωνιάτικος με το παραδοσιακό κρύο και τις βροχές, ένας μήνας που κατά βάση ο καθένας βγάζει τα απωθημένα του.

Σε μια ανέραστη αντιποιητική εποχή που διανύουμε με τους απατεώνες να μας εξουσιάζουν σε πολλά επίπεδα, ο φετινός Δεκέμβρης της οικονομικής κατοχής έρχεται να μας συντρίψει.

Όχι τα όνειρα μας αλλά το ηθικό μας, ένα ηθικό που όχι μόνο ακμαιότατο δεν ειναι αλλά μας βάζει σε γνωστές επίκινδυνες σατραπούς…δηλαδή σε καταστάσεις που τους προηγούμενους Δεκέμβρηδες δεν τους φανταζόμασταν.

Αν το Δεκέμβρη του 2008 ο κόσμος ήταν στους δρόμους για την δολοφονία ενός μικρού παιδιού στα εξάρχεια απο ένα ψυχωτικό μπάτσο δολοφόνο, τότε τι να πούμε για τον Δεκέμβριο του 2011 που ο κόσμος λιμοκτονεί στους δρόμους.

Οι περισσότεροι που δεν γουστάρουν να αράξουν στο βόλεμα τους και στο τίποτα έφυγαν για το εξωτερικό, επειδή η μαμά πατρίδα τους κερνάει πίκρα και θλίψη.

Δεν τους κατακρίνω ο καθένας κρίνεται απο τις επιλογές του.

Όλο αυτό το διάστημα δεχόμαστε επιθέσεις απο παντού, απο το όλοι τα φάγαμε, ότι εμείς φταίμε για όλα, ότι δεν έχουμε κριτική σκέψη και παιδεία, ότι είμαστε η παρακμή που όλοι θέλουν να αποφέυγουν.

Η παράνοια της εποχής και του ανθρώπου βγήκε στην επιφάνεια το προηγούμενο διάστημα απο όλους τους μικροαστούς και τους δήθεν προοδευτικούς ανθρώπους.

Το κλίμα το γιορτίνο βρίσκει χιλιάδες ανέργους, χιλιάδες πολίτες σε συσσίτια, άλλους να ζούνε μονάχοι, άλλοι να γιορτάζουν την μοναξιά τους γυρνόντας σε άδεια στενά, ένα κλίμα μυστήριο και αποκαρδιωτικό που πολλοί την αποδίδουν στην κρίση.

Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο ποίημα ή κάποια λέξη που να μπορεί περιγράψει τα ζητούμενα της εποχής.

Αλήθεια υπάρχει κρίση ή μήπως είναι όλα μια καλοστημένα απάτη για να μας ρίξουν στην κατάθλιψη και στο φόβο.

Γεννιέται ίσως μια νέα γενιά του μεσοπολέμου που μπορεί να μην έχει την απαραίτητη παιδεία που υπήρχε τότε αλλά τουλάχιστον αντιστάθηκε.

Η γενιά της αφθονίας και της εκσυχρονιστικής ανάπτυξης το τελευταίο διάστημα έπεσε στο καιάδα της κρίσης της τραπεζικής, δείχνόντας πόσο απλά και λιτά πέσαμε στο κενό που μας είχαν φτιάξει.

Όλα τα σχέδια τους για ανάπτυξη και για έυκολο χρήμα είναι παρελθόν, ο άνθρωπος των περασμένων ετών ειναι πολύ συνδεδεμένος με την χρηματική ευμάρεια και ανάγκη.

Το Αμερικάνικο όνειρο τελείωσε και τώρα ζούμε τον εφιάλτη του.

Αυτό που τίθεται πλεόν σαν βάση ειναι η επιστροφή στις βασικές αξίες, όπως η αλληλεγγυή, ο σεβασμός, η κατανοήση, η αγάπη και η ταπεινότητα.

Λέξεις άγνωστες για όλους μας που μας έμαθαν χωρίς αγνά συναισθήματα, χωρίς να έχουμε νιώσει τον ειλικρινή πόνο του συνανθρώπου μας.

Έτσι ειναι πλέον τα δεδομένα και αυτός ο Δεκέμβρης του 2011 ειναι οριακός, η θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση του ανθρώπου ή τον ενταφιασμό του στην απαξίωση και στα ένστικτα της αυτοσύντήρησης που ισχούν στο ζωικό βασίλειο.

Εύχομαι να γίνει το πρώτο αν και δεν ειμαι αισιόδοξος και τόσο

Το ποίημα του Ναπολέων Λαπαθιώτη στο βίντεο με εκφράζει αυτό το διάστημα και είναι τόσο τραγικά επίκαιρο

Το δεύτερο βίντεο ειναι ποίημα του Κώστα Καρθαίου μελοποιημένο  απο τα διάφανα κρίνα και οι δύο ποιητές ανήκουν στην γενιά του μεσοπολέμου

Τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι….