Σονάτα υπό το σεληνόφως(ενα ποίημα για το σήμερα)

Οι όμορφες πόλεις δακρύζουν

Μπουκάρουν σε ενεχυροδανειστήρια μαζί με 50αρηδες

και αναγνωρίζουν βλέμματα κάτω από τις κουκούλες

Φιλιούνται με αντισφυξιογόνες

Σφίγγουν τα δόντια από οργή και ματώνουν τα χέρια από τα μάρμαρα

Οι όμορφες πόλεις μπορούν να διασχίζουν τον δρόμο χωρίς φανάρια

Έχουν τους συντρόφους τους σε κελιά

αλλά δεν περιμένουν το ξημέρωμα

γιατί ξημερώνει μέσα τους

Περπατούν μέσα στη φωτιά μα δεν τους αγγίζει

Οι όμορφες πόλεις καταγράφονται σε φωτογραφικούς φακούς και σε κάμερες ασφαλείας

μα κανένα φιλμ δεν ανατυπώνει τη γιορτή τους.

Στήνουν οδοφράγματα χωρίς αντικαταθλιπτικά, βιταμίνες και παυσίπονα

Δεν βιάζονται να γυρίσουν σπίτι

Δεν κρατούν κεριά

Δεν έχουν ανάγκη από ποπ κορν σε σκοτεινές αίθουσες.

Στις όμορφες πόλεις οι ήχοι σπασμένων κρυστάλλων ακολουθούν αρμονικές ταλαντώσεις

Δεν μιλούν για το αύριο γιατί ζούνε το τώρα.

Δεν αντιλαμβάνονται το σκοτάδι

μέχρις ότου φτάσει αργά το φως.

Οι όμορφες πόλεις δεν χρειάζονται χειροκροτητές

και κρατούν μοβ ομπρέλες χωρίς να βρέχει.

Έχουν τα μάτια μπλε από τις σειρήνες των ασθενοφόρων

και γι’ αυτό τα ιστορικά κτήρια τους είναι περιττά.

Ένα ποιήμα απο τον φίλο και γνωστό Γάκη 

Διότι η ποίηση θα νικήσει ότι και να γίνει…θα γίνει πολιτισμός αντίστασης σε μια ρημαγμένη Ελλάδα που γεύεται τους καρπούς της ήττας, του ψέμματος και της πνευματικής ένδειας.

Advertisements

Καλό ταξίδι αγαπημένε ποιητή της εικόνας

Δυστυχώς ο μεγάλος ποιητής-σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος ειναι νεκρός απο τροχαίο.

Την είδηση την διάβασα και με συγκλόνισε διότι αυτός ο μεγάλος σκηνοθέτης πέθανε με ένα άδοξο τρόπο αφού κατά πάσα πιθανότητα αστυνομικός πάτησε τον μεγάλο σκηνοθέτη…

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l’ homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ’ όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, όντας πεζός, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσυκλέτα στο διάλειμα των γυρισμάτων της νέας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα» στη Δραπετσώνα.

Φιλμογραφία

Για μένα θα παραμένει μια μεγάλη φυσιογνωμία που έγραψε την δικιά του ιστορία, ζούμε σε μια εποχή που η ποίηση η ευαισθησία και ο ενθουσιασμός πολεμιέται απο το καπιταλιστικό σύστημα που μας θέλει σκλάβους, μίζερους και άβουλους ο Θοδωρής Αγγελόπουλος με το μεγάλο έργο του μας έδειξε ότι υπάρχει κάτι το διαφορετικό μια άλλη μορφή και σίγουρα θα παραμείνει με διαφορά ο πιο σπουδαίος ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ που υπήρξε στην Ελλάδα και σε παγκόσμιο στερέωμα.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει

ΥΓ

Ρίχτε μια ματιά και στο αρχείο της έρτ στο ντοκυμαντέρ η ιστορία των χρόνων μου

 

Να σπάσει ο πάγος

Παντού έχει πέσει πάγος

Μές στο κελί μου

Στην μάυρη άραχνη Ψυχή μου

Κανείς δεν θέλει την φωτιά

Σκυφτά να βλεπόμαστε

Αργά να χανόμαστε

Παντού έχει  πάγο

Μέσα στο κορμί μου

Βλέπω αγάπες να σβήνουν

Καρδιές να γίνονται πέτρα

Η αγάπη που έλπιζα με πρόδοσε

Με έδωσε στην αστυνομία και μετά με σταύρωσε

Ακούω απο το υπερπάν μια φωνή

Μου λέει ειναι όμορφη και ακριβή η ζωή

Μην τα παρατάς, μην τα διαλύεις όλα

Συ είσαι ο σπόρος που ανθίζει

στην καμμένη απο το πάγο γή

Ανατριχιάζω, οπλίζομαι και φέυγω για το δρόμο

Το χιόνι παντού κλεφτές ματιές απο διάφορα πλάσματα

Ανάμεσα τους ο  αστυνόμος, ο τραπεζίτης και ο άνθρωπος της βροχής

Σε κάθε γωνία και σε κάθε διάσταύρωση το βλέμμα τους ειναι εκεί

Αλήθεια δεν βλέπεις ότι σε έχουν τυφλώσει;

Ότι σε έχουν μεταμορφώσει σε κατσαρίδα;

Σπάσε το πάγο πάρε δρόμο απο τα μπάσταρδα όνειρα

που το κάθε σύστημα τους  μας πλασσάρει

Ο φόβος δεν υπάρχει έχει πεθάνει όταν αναστήθηκε η καρδιά

Άκου τι καλά πόσο δυνατά χτυπά

Για αυτό σπάσε πάρε δρόμο απο τα μπάσταρδα όνειρα

που ο κάθε εραστής μας καθηλώνει

Κανείς δεν έχει δικαιώμα τον έρωτα μας να ορίζει

Για αυτό σπάσε το πάγο άνοιξε ξανά τα φτερά σου

Πέταξε μακριά και μην νοιαστείς για τα δανεικά σου

Μοναχικός Δεκέμβρης(θεραπεία ενάντια στην κατάθλιψη)

H πορεία αν δεν είναι σταθερή δεν σε βγάζει πουθενά

Κανένα πλοίο χωρίς πυξίδα δεν ξεκινά

Όλα μοιάζουν υπέροχα αλλά ειναι τόσο μόνα

Δεν έχεις κάποιο πρόσωπο για να το μοιραστείς

Σκιές χάνονται σε τούτη την πόλη

Ειναι άδεια τα μαγαζιά

Πεζόδρομοι χωρίς αρχή μέση αλλά με έντονο φινάλε

Άνθρωποι και στολίδια γίνονται ένα

Όλα έχουν χρήση για ένα συγκρεκριμένο διάστημα

και μετά τι;

Μοναξιά λύπη και επιβίωση

Σε μια εποχή τόσο ξενέρωτη το να γράφεις ποίηματα

το να αγγίζεις τον άλλον αληθινά χωρίς άγχη και προβλήματα

Να μιλάς μαζί του να χαμογελάς χαζά δίχως ουσία

Ειναι σημάδι υγείας, διότι πολύ απλά δεν σε θέλουν υγιή

Σε θέλουν προβληματισμένο στους δρόμους να σκύβεις και να παραμιλάς…

Καλήμερα να λές ορθά κοφτά

Ο νέος άνθρωπος κρίνεται και δεν χαίρεται

Ποντάρει στην αποτυχία του άλλου

Πλέον ζούμε στο τώρα αυτό που έχουμε και με αυτό θα πορευτούμε

Για αυτό κάψε την μοναξιά τούτο τον Δεκέμβρη

Τα πλαστικά στολίδια δεν φέρνουν την ευτυχία

Μέθυσε και γέλα με το τίποτα αυτή ειναι η θεραπεία

Περί Δεκέμβρη ο λόγος

Ο δεκέμβρης ειναι απο τους πιο περίεργους μήνες του χρόνου, ο τελευταίος μήνας που βγαίνει όλο το άγχος και όλη η πίεση, επίσης ο μήνας των εορτών και των αγορών.

Ο μήνας που ο κόσμος σκέφτεται τι έχει κάνει στην ζωή του τους προηγούμενους μήνες της ζωής του, αναπωλεί περιστασεις, σκέφτεται πως περνούσε το περασμένο χρόνο τις ίδιες μέρες, ο κόσμος λέει ένα χλωμό χρόνια πολλά και σκέφτετα τα άτομα που αγαπά και κάνει παρέα.

Περίεργος μήνα χειμωνιάτικος με το παραδοσιακό κρύο και τις βροχές, ένας μήνας που κατά βάση ο καθένας βγάζει τα απωθημένα του.

Σε μια ανέραστη αντιποιητική εποχή που διανύουμε με τους απατεώνες να μας εξουσιάζουν σε πολλά επίπεδα, ο φετινός Δεκέμβρης της οικονομικής κατοχής έρχεται να μας συντρίψει.

Όχι τα όνειρα μας αλλά το ηθικό μας, ένα ηθικό που όχι μόνο ακμαιότατο δεν ειναι αλλά μας βάζει σε γνωστές επίκινδυνες σατραπούς…δηλαδή σε καταστάσεις που τους προηγούμενους Δεκέμβρηδες δεν τους φανταζόμασταν.

Αν το Δεκέμβρη του 2008 ο κόσμος ήταν στους δρόμους για την δολοφονία ενός μικρού παιδιού στα εξάρχεια απο ένα ψυχωτικό μπάτσο δολοφόνο, τότε τι να πούμε για τον Δεκέμβριο του 2011 που ο κόσμος λιμοκτονεί στους δρόμους.

Οι περισσότεροι που δεν γουστάρουν να αράξουν στο βόλεμα τους και στο τίποτα έφυγαν για το εξωτερικό, επειδή η μαμά πατρίδα τους κερνάει πίκρα και θλίψη.

Δεν τους κατακρίνω ο καθένας κρίνεται απο τις επιλογές του.

Όλο αυτό το διάστημα δεχόμαστε επιθέσεις απο παντού, απο το όλοι τα φάγαμε, ότι εμείς φταίμε για όλα, ότι δεν έχουμε κριτική σκέψη και παιδεία, ότι είμαστε η παρακμή που όλοι θέλουν να αποφέυγουν.

Η παράνοια της εποχής και του ανθρώπου βγήκε στην επιφάνεια το προηγούμενο διάστημα απο όλους τους μικροαστούς και τους δήθεν προοδευτικούς ανθρώπους.

Το κλίμα το γιορτίνο βρίσκει χιλιάδες ανέργους, χιλιάδες πολίτες σε συσσίτια, άλλους να ζούνε μονάχοι, άλλοι να γιορτάζουν την μοναξιά τους γυρνόντας σε άδεια στενά, ένα κλίμα μυστήριο και αποκαρδιωτικό που πολλοί την αποδίδουν στην κρίση.

Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο ποίημα ή κάποια λέξη που να μπορεί περιγράψει τα ζητούμενα της εποχής.

Αλήθεια υπάρχει κρίση ή μήπως είναι όλα μια καλοστημένα απάτη για να μας ρίξουν στην κατάθλιψη και στο φόβο.

Γεννιέται ίσως μια νέα γενιά του μεσοπολέμου που μπορεί να μην έχει την απαραίτητη παιδεία που υπήρχε τότε αλλά τουλάχιστον αντιστάθηκε.

Η γενιά της αφθονίας και της εκσυχρονιστικής ανάπτυξης το τελευταίο διάστημα έπεσε στο καιάδα της κρίσης της τραπεζικής, δείχνόντας πόσο απλά και λιτά πέσαμε στο κενό που μας είχαν φτιάξει.

Όλα τα σχέδια τους για ανάπτυξη και για έυκολο χρήμα είναι παρελθόν, ο άνθρωπος των περασμένων ετών ειναι πολύ συνδεδεμένος με την χρηματική ευμάρεια και ανάγκη.

Το Αμερικάνικο όνειρο τελείωσε και τώρα ζούμε τον εφιάλτη του.

Αυτό που τίθεται πλεόν σαν βάση ειναι η επιστροφή στις βασικές αξίες, όπως η αλληλεγγυή, ο σεβασμός, η κατανοήση, η αγάπη και η ταπεινότητα.

Λέξεις άγνωστες για όλους μας που μας έμαθαν χωρίς αγνά συναισθήματα, χωρίς να έχουμε νιώσει τον ειλικρινή πόνο του συνανθρώπου μας.

Έτσι ειναι πλέον τα δεδομένα και αυτός ο Δεκέμβρης του 2011 ειναι οριακός, η θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση του ανθρώπου ή τον ενταφιασμό του στην απαξίωση και στα ένστικτα της αυτοσύντήρησης που ισχούν στο ζωικό βασίλειο.

Εύχομαι να γίνει το πρώτο αν και δεν ειμαι αισιόδοξος και τόσο

Το ποίημα του Ναπολέων Λαπαθιώτη στο βίντεο με εκφράζει αυτό το διάστημα και είναι τόσο τραγικά επίκαιρο

Το δεύτερο βίντεο ειναι ποίημα του Κώστα Καρθαίου μελοποιημένο  απο τα διάφανα κρίνα και οι δύο ποιητές ανήκουν στην γενιά του μεσοπολέμου

Τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι….

Κραυγές(ωδή στην μοναξιά του Έλληνα)

Σου γράφω τούτο το ποιήμα για να ξυπνήσεις

Πρέπει να υπάρξεις, να ζήσεις και να αγαπήσεις

Να ζήσεις σαν άνθρωπος και όχι σαν σκιά

Κραυγάζω ότι δεν έχεις αίμα

Στο ήπιαν όλοι βρυκόλακες Χετταίοι

Τα παιδιά σου μεγάλωσαν δίχως να χρωστάν πολλά

Τα ξεπούλησες όλα  Πατρίδα μου γλυκιά για μερικά δάνεια ψηλά

Και μετά μου λές δεν πειράζει θα έρθει ξανά η αλλαγή

Ψάχνω να σε βρώ στις πλατείες, στους δρόμους, στα λιμάνια

Δεν βρίσκω καμία φωνή, μερικές  άλαλες κραυγές

Κλέφτες, φταίχτες και μούντζες στο περιστήλιο

Ξανά παιρνώ κάτω απο το παράθυρο σου

σου λέω μην με ξεχνάς και εγώ παιδί σου είμαι

που αγωνίζεται με σπίθα και φωτιά

Που έχει πόνο στην καρδιά,

με όραμα και ελπίδα για την λευτεριά

Οι μασόνοι μας κυβερνούν τόσο απλά ,

διαιρούν τα πάντα απο τις πολιτικές μέχρι τους κλάδους

Μέχρι πότε τελικά θα υπομένουμε ξανά τούτη την σκλαβία;

ΥΓ

Ένα μικρό ποιήμα απο την ανέκδοτη  ποιητική συλλογή

Κουφάρι στο υπόνομο της Ευρώπης

ΥΓ1

Ευχαριστώ τον Γιάννη Μαρκόπουλο που μου έδωσε την έμπνευση με το έργο του.

Μικρά καταφύγια

Ένιωσες μέσα σου το κάψιμο της ήττας

Ζωγράφισες μικρούς χάρτινους ήλιους

σε μια μέρα χάρισες παντού αγάπη

Ήμουν μακριά για μένα

Ήσουν τόσο κοντά για σένα

Οι αγάπες μας θυμίζουν μικρά καταφύγια

Καταφύγια εν μέσω θυέλλης στην έρημο Σαχάρα

Όμως όσο  ο έχθρος, είναι αόρατος τόσο εμείς θα επιμένουμε να τον πολεμάμε

Αργότερα μετα την μάχη  θα γίνουμε ανάμνηση του μυαλού

Οι σκέψεις μας θα ναι πάντα ποιημα που θα γίνεται φωτιά

Όπως τα σώματα ενώνονται και γίνονται ένα

Διότι τελικά πές μου τι θα απομείνει

Ένα παιδί να χαμογελά και να παίζει στην αυλή

Ένα χάδι που αργότερα χάνεται εξαιτίας της ανάγκης

η μια ιδέα ελεύθερη  που γίνεται πέτρα σε χέρι κουκολοφόρου αγωνιστή