O πολιτισμός του κώλου

Δυστυχώς με θλίβει το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει αγωνίες, δεν έχει το πολιτιστικό μέτωπο που έπρεπε για να μην περάσει το μνημόνιο 2, δεν βλέπω κανένα πνευματικό άνθρωπο αυτής εδώ της ρημαγμένης χώρας να κάνει μια κίνηση ώστε να δημιουργηθεί και στην πράξη ένα μέτωπο αντιμνημονιακό που θα θέλει μια Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος και τους πόλίτες αυτής, είτε Έλληνες, είτε ξένους(για να μην μας κατηγορήσουν ορισμένα δήθεν διεθνιστικά άτομα) να ζούν με τις καλύτερες συνθήκες.

Διότι στο σημερινό κράτος οι  Έλληνες και οι  μετανάστες πληττόνται απο την ανεργία, απο τα χαράτσια και απο την επιθετική πολιτική των δανειστών μας.

Αντί για αυτό να έχουμε τους καλλιτέχνες που κάποτε ήταν η αρχή της πήγης της χώρας, έχουμε μόνο τον Μίκη Θεοδωράκη έναν άνθρωπο 87 ετών και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και μερικούς άλλους μεμονωμένους καλλιτέχνες άνω των 50.

Αντί να δημιουργηθεί μια κίνηση καθαρά συμβολική έτσι ώστε ποιητές ζωγράφοι, γλύπτες, τραγουδιστές και συγγραφείς να δημιουργήσουν μια νέα αντιστασιακή σχολή που θα αναδείξει την σημερινή εικόνα οι περισσότεροι  σοκαρισμένοι και φοβισμένοι βγάζουν τον σκασμο.

Που ειναι ρε μάγκες οι πένες γιατί τις κρύβεται, γιατί φοβάστε να γράψετε για το φώς και έχετε ερωτευθεί το σκοτάδι;

Μερικοί άλλοι  βγάζουν μερικά επαναστατικά τραγουδάκια, είτε κάνουν μερικές συνεντεύξεις και λένε ότι εντάξει εμείς φταίμε τώρα ας τα λούστούμε τώρα(διαλύοντας και μοιράζοντας ίδιες ευθύνες σε όλους).

Κλασσική περίπτωση βλάβης που δημιούργησε ο εγκέφαλος τους που ακόμα ζεί στις υπέροχες ανέραστες ψευδαισθήσεις τους…

Δεν μπορώ να το πιστέψω πως ο πνευματικός κόσμος ειναι τόσο μα τόσο αποχαυνωμένος και τόσο φοβισμένος, ειλικρινά που ειναι οι ποιητές  που ειναι οι συνθέτες να εμπνεύσουν την νέα γενιά όπως έγινε και επί Χούντας και στην Γερμανική κατοχή του 1940;

Συνέχεια βλέπω δυστυχώς  όλους τους ίδιους και τους ίδιους, και όχι μόνο αυτό αλλά βλέπω και ορισμένους όταν γίνονται πορείες, είτε τους καλεί κάποιος κλάδος(βλέπε η ΓΣΕΕ η οι αγανακτισμένοι να σκάνε μύτη για να πουλήσουν λίγο αντίδραση).

Οι πνευματικοί άνθρωπο έχουν λουφάξει στα κρατικά βιβλία, στις κρατικές επιχορηγήσεις θεάτρων, στους στενούς κύκλους της ψευτοκουλτούρας  και στους εκδοτικούς οίκους που τους πουλάν στην αγορά για μερικά τάλαντα(όπως έλεγε και ο ποιητής Γιάννης Σκαρίμπας).

Έυχομαι είτε να ξυπνήσουν σύντομα απο το κώμα τους, η να ψοφήσουν εκεί μέσα στην ανυπαρξία τους και όταν ασκούν κριτική να τους πετάνε κόπρανα φρέσκια τράγου.

Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι που ακόμα αγωνίζονται, βγάζουν ποιήματα τραγουδάνε για τον κόσμο και κάνουν την δική τους αντίσταση σε ατομικό επίπεδο, όπως ο Θάνος Ανεστόπουλος που τον ξεχωρίζω μέσα στην γενική καταχνία των σφουγγοκωλάριων καλλιτεχνών που βολεύτηκαν στις καρέκλες των θέλων τους.

Είναι απο τους λίγους όρθιους ποιητές καλλιτέχνες που ξεχωρίζει.